Адам өмір бойы талай адаммен жолығады. Бірі – тағдыр сыйлаған дос, бірі – уақытша серік, енді бірі – сынақ үшін жолыққан адам. Бірақ солардың қайсысы шынайы, қайсысы жалған екенін ажырату – ең ауыр әрі ең қажетті өнер.
Біз көбіне сыртқы жылылыққа, әдемі сөзге, артық ілтипатқа тез сенеміз. Ал ішкі ниетті, шынайы пейілді тану үшін уақыт пен тәжірибе керек.
Шектен тыс иілу – көбіне шынайылықтың емес, есептің белгісі. Мұндай адамдар бүгін саған бас исе, ертең сол бас иілу арқылы өз пайдасын табуы мүмкін. Бұл – өмірде талай мәрте дәлелденген шындық.
Ал қарапайым, артық сөзге бармайтын, бірақ шындықты бетіңе айтатын адамдар – ең қымбат қазына. Олар саған ұнау үшін емес, сені қорғау үшін сөйлейді. Олар мақтамайды, бірақ қиын сәтте қасыңнан табылады. Мұндай сенім – жарқырап көрінбейді, бірақ сын сағатта ғана өзінің шынайы бағасын көрсетеді.
Адам тану – бір күннің, бір жылдың ісі емес. Бұл – қателесу арқылы, алдану арқылы, қайта тұру арқылы келетін өмірлік мектеп. Бірақ ең басты өлшем біреу: шынайы адам сенің қуанышыңда емес, қиындығыңда танылып шығады.
Сондықтан бізге керегі – бәріне бірдей сену емес, әр адамды сабырмен танып, ішкі болмысына үңіле білу. Өйткені адамды тану – өз тағдырыңды қорғау деген сөз
